Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Heart KAI Shoes

Σήμερα κάνει διαολεμένο κρύο.
Οσοι απο εσας μένετε στην Αθήνα να έχετε υπ' όψιν ότι αν δειτε καποιον αστεγο στον δρομο, μπορείτε να καλέσετε το 1960 (Κεντρο Στεγασης Αστεγων). 
Τους δίνετε οδηγίες πού είναι οι άστεγοι, και οι άνθρωποι της κινητής μονάδας του δήμου τους ψάχνουν και όταν τους βρουν τους προτείνουν να πάνε μαζί τους στη στέγη Αστέγων όπου θα μπορέσουν να κοιμηθούν σε ζεστό μέρος.
Οι αίθουσες του δήμου για τους άστεγους είναι αυτή την στιγμή τρεις εκ των οποίων η μία είναι ένα κλειστό γυμναστήριο, τουλάχιστον θα είναι οι άνθρωποι στεγνά και ζεστά. Θα τους προσφερθει και φαγητο. Αν αρνηθουν οι ιδιοι να μετακινηθουν, θα τους προσφερθουν κουβερτες και αλλα ειδη πρώτης αναγκης.
Μου είπαν από το ΚΥΑΔΑ πριν λίγα λεπτά (μπορείτε να παίρνετε και κατ' ευθείαν στο 210 5239465) ότι κουβέρτες έχουν αρκετές, μια και ο κόσμος τους έφερε πάρα πολλές, αλλά αυτό που χρειάζονται αυτή την στιγμή είναι τρόφιμα.
Μπορείτε να τα αφήνετε Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους 70 downtown! 
(Αναδημοσίευση μηνύματος της Λενιώς Μυριβήλη)

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΟΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΑ ΣΤΥΛΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΛΑΦΙΑ

Φωτο- Μαρίνα Προβατίδου
[Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 29/01/12]

Το 2009 με απασχόλησαν τρία πράγματα. Το βιβλίο μου Όλα Τα Μήλα που δεν έλεγε να τελειώσει, το τάνγκο και οι μετανάστες. Αν δεν είχα τα υπόλοιπα, ίσως χανόμουν εντελώς στο μεταναστευτικό σύμπαν.

Έπιασα ‘κανονική’ δουλειά ως δασκάλα αγγλικών στο Κέντρο Φιλοξενίας Ανήλικων Προσφύγων Λέσβου - σιγά μην ήταν κανονική: έκανα ψυχολογική υποστήριξη, καθάριζα και κρεμμύδια.
        Έπαψα να γράφω. Είμαι στο Αφγανιστάν, απαντούσα σε φίλους που είχαν να με ακούσουν καιρό. Ήμουν στο Αφγανιστάν με την σκέψη, ακόμη κι όταν δεν ήμουνα στη ‘Βίλα Ελευθερίας’ για οχτώ ώρες καθημερινά. Οι πρόσφυγες έχουν έναν ακούσιο τρόπο να καταλαμβάνουν την σκέψη σου δημιουργώντας ενοχές για την εξόφθαλμη διαφορά του στάτους – έχουμε σπίτι, δεν έχουν. Έχουμε γονείς, δεν έχουν πάντα. Έχουμε διαβατήρια – δεν έχουν.
         Όσο σημαντικό κι αν ήταν το να διδάσκεις επαναληπτικά ‘I am, you are’ σε παιδιά που φεύγουν πριν φτάσουν στον past tense, χρειαζόμασταν κάτι παραπάνω. Σκεφτόμουν απίθανες ιδέες: Να φορτώσουμε τους αξιαγάπητους Αφγανούς σε Κονκόρντ και να τους στείλουμε στον Καναδά που, σύμφωνα με έναν εθνικό μύθο, τους δέχεται. Να γεμίσουμε το Αφγανιστάν φωτοβολταϊκά. Να φτιάχνουμε τσάντες!
         Ξεκίνησα να δανείζω βιβλία, να τους διαβάζω κείμενα. Ακόμα και στην βουνοκορφή ήθελα λίγη λογοτεχνία. Ώσπου τους ζήτησα να γράψουν αυτοί. Και γεννήθηκε το ‘Heart, Not Shoes’. Αυτά συνέβησαν πριν o Στηβ Τζομπς εμφανιστεί σε κάθε προλεταριακή οθόνη, πριν ο Αλέν Ντε Μποτόν ψάλλει στη Μεγάλη Βρετανία «κάνε δουλειά σου ό,τι αγαπάς».