Άνθρωποι είναι κι αυτοί

Άνθρωποι είναι κι αυτοί, λέει ο παππούς. Κάτι που πολλοί Έλληνες δεν πιστεύουν. 

"Στιγμιότυπα μιας ανθρώπινης τραγωδίας που συνεχίζεται 

"Ένας παππούς που συναντάμε στο λιμανάκι μας λέει «Είμαστε  συγκλονισμένοι, χρόνια τώρα η ίδια ιστορία, τρομάξαμε πια με τόσους θανάτους, άνθρωποι είναι και αυτοί».

Οι νεκροί μας είναι άνθρωποι, οι μετανάστες που περνούν κυνηγημένοι τα σύνορά είναι άνθρωποι και δεν υπάρχουν κατηγορίες να τους  κατατάξουμε, δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο άνθρωποι από κάποιους άλλους. Οι αρχές  τους  αντιμετωπίζουν άκρως ρατσιστικά και στην ζωή και στον θάνατο. Τα ΜΜΕ τους έχουν κολλήσει τηναπαράδεκτη ταμπέλα του λάθρομετανάστη και τους υποβιβάζουν σε μια κατηγορία ανθρώπου Β, που μπορεί να πεθάνει μαζικά στα  σύνορα μας, να μείνει άκλαφτος και άταφος, ενώ αν επιβιώσει, να εξευτελισθεί σε άθλια κρατητήρια και να διώκεται διαρκώς.

Αν δεν αλλάξει αυτή η βαθύτατα ρατσιστική λογική του κράτους απέναντι στον μετανάστη που κυριαρχεί στην κοινωνία  μας, θα συνεχίσει να ριζώνει ο φασισμός  όλο και πιο βαθειά στην ζωή μας και θα απλώνει την τεράστια  δυσωδία του πάνω  σε Έλληνες  και μετανάστες"

Αξίζει να διαβάσετε το κείμενο εδώ: http://www.aplotaria.gr/tragodia-latsoudi-kraounakis/?fb_action_ids=10151661032844852&fb_action_types=og.likes&fb_source=timeline_og&action_object_map=%7B%2210151661032844852%22%3A136708556489540%7D&action_type_map=%7B%2210151661032844852%22%3A%22og.likes%22%7D&action_ref_map=%5B%5D
κείμενο ΕΦΗ ΛΑΤΣΟΥΔΗ. Φωτογραφία ΣΤΕΛΙΟς ΚΡΑΟΥΝΑΚΗς

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ" ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Στην προχθεσινή παράσταση στην πλατεία Κουμουνδούρου, τέσσερα κοριτσάκια με άρπαξαν από χέρια, αγκώνες και δεν ξεκολλούσαν. Ούτε όταν ήθελα να συνεχίσω το παραμύθι, ούτε όταν με καλούσε ο δράκος μου. Αφού χορέψαμε, κατεβήκαμε μαζί τις γλιστερές σκάλες της πινακοθήκης. Δε με άφησαν ούτε για να πάρουν τα μπουρίτος τους. Ούτε για να ξύσουν το μάγουλό τους. Με ήθελαν μαζί τους, κάπου όπου σίγουρα θα ήταν υπέροχα, παρά τη φτώχεια, διότι η αγάπη, η αγάπη είναι άσχετη με την πολυτέλεια - και ένιωσα αξιαγάπητη και νεράιδα μέχρι τα τρίσβαθα της στολής μου, βαθειά κάτω από την γαλάζια τουτί, ένιωσα την σαρωτική δύναμη της ανθρώπινης γλύκας. Κάπως έτσι ίσως να νιώθουν οι μητέρες ή, καμιά φορά, οι πραγματικά αγαπητές θείες.

Δράκος νεράιδα και ξωτικά: μια ιστορία ενηλικίωσης

Δράκος Μονάχος & Νεράιδα ΑλλούΓιαλλού

Η νεράιδα και ο δράκος τελικά μαζί. Μια ιστορία ενηλικίωσης και κοινωνικής ένταξης παίζεται τις Κυριακές στην πλατεία Κουμουνδούρου. Τα παιδιά περνάνε ποτάμια, βουνά και κοιμούνται σε σκιερές πλατωσιές με βιολιά. Φτάνουν στον δράκο που ήταν μόνος χρόνια και παίρνουν τα φτερά τους. Στο τέλος η νεράιδα ΑλλούΓι'Αλλού με τον ΔράκοΜονάχο βρίσκουν, με τη βοήθεια των παιδιών, ο ένας τον άλλον - και χορεύουν Δρακοτάνγκο! Μια δράση με τίτλο "Η δύναμη της φαντασίας". 

ΔΡΑΣΗ: ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΦΓΑΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Για να ζήσεις μέσα σε ένα Αφγανικό παραμύθι χρειάζεσαι: Ένα παλιό κτίριο με πολλά δωμάτια, σκάλες, καθρέφτες,  υφάσματα και ένα συναρπαστικό παραμύθι που άμα το αναλύσεις έχεις σειρά επιπέδων, σαν ολόκληροbildungsroman, μυθιστόρημα εξέλιξης του ανθρώπου δηλαδή, που από εποχής Αριστοτέλη είναι μισός και ψάχνει να γίνει ολόκληρος - όπως το «Μισό Αγόρι» του παραμυθιού.  

Ξεχνάς πράγματι όλα τα άλλα πράγματα που κάνεις.

Χώνεις μέσα μήλα, έναν μονάχο ερωτευμένο δράκο, ξωτικά, νεράιδες και φτερά αγγέλων που αφθονούν στον Αφγανικό πολιτισμό. Χώνεις και καμιά δεκαριά άτομα που αγαπούν το παιχνίδι.

Τί είναι η Δύναμη της Φαντασίας;  

Δεν είναι παράσταση, δε μπορείς να κόψεις εισιτήριο: μπορείς να το ζήσεις μόνο αν είσαι Αφγανός 6-12 χρονών και ζεις στα πέριξ της Πλατείας Κουμουνδούρου. Αν είσαι η μαμά του, ίσως να ρίξεις μια κλεφτή ματιά από το ισόγειο.

Είναι ένα παιχνίδι στους διαδρόμους και τις αίθουσες του κτηρίου της Δημοτικής Πινακοθήκης / πρώην Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών. 

Είναι μια θεατρικοποιημένη περιήγηση για παιδιά, βασισμένη στο αφγανικό παραμύθι του Ίντριες Σαχ "Ο Νιμ, το μισό παιδί".  

Είναι ένα απόγευμα δημιουργικής απασχόλησης κυρίως για τα παιδιά της τοπικής αφγανικής κοινότητας. 

Είναι μια εθελοντική δράση των ομάδων "Heart, Νot Shoes", "όχι παίζουμε/ UrbanDig Project 6", "Καλειδοσκόπιο", "Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού", "ComicDom Press".  Φαγητό στα παιδιά προσφέρει το "Salero".

Η δράση είναι ανοιχτή για όσους εθελοντές θέλουν να συμμετέχουν!  

 8 & 22 Απριλίου - 13 & 20 Μαΐου, 16:00 

Πληροφορίες: Εύη Λαμπροπούλου evilamp@gmail.com  ή vrefokomeio@googlegroups.com

Heart KAI Shoes

Σήμερα κάνει διαολεμένο κρύο.

Οσοι απο εσας μένετε στην Αθήνα να έχετε υπ' όψιν ότι αν δειτε καποιον αστεγο στον δρομο, μπορείτε να καλέσετε το 1960 (Κεντρο Στεγασης Αστεγων). 

Τους δίνετε οδηγίες πού είναι οι άστεγοι, και οι άνθρωποι της κινητής μονάδας του δήμου τους ψάχνουν και όταν τους βρουν τους προτείνουν να πάνε μαζί τους στη στέγη Αστέγων όπου θα μπορέσουν να κοιμηθούν σε ζεστό μέρος.

Οι αίθουσες του δήμου για τους άστεγους είναι αυτή την στιγμή τρεις εκ των οποίων η μία είναι ένα κλειστό γυμναστήριο, τουλάχιστον θα είναι οι άνθρωποι στεγνά και ζεστά. Θα τους προσφερθει και φαγητο. Αν αρνηθουν οι ιδιοι να μετακινηθουν, θα τους προσφερθουν κουβερτες και αλλα ειδη πρώτης αναγκης.

Μου είπαν από το ΚΥΑΔΑ πριν λίγα λεπτά (μπορείτε να παίρνετε και κατ' ευθείαν στο 210 5239465) ότι κουβέρτες έχουν αρκετές, μια και ο κόσμος τους έφερε πάρα πολλές, αλλά αυτό που χρειάζονται αυτή την στιγμή είναι τρόφιμα.

Μπορείτε να τα αφήνετε Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους 70 downtown! 

(Αναδημοσίευση μηνύματος της Λενιώς Μυριβήλη)

ΠΡΟΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΑ ΣΤΥΛΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΛΑΦΙΑ

Φωτο- Μαρίνα Προβατίδου

[Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 29/01/12]

Το 2009 με απασχόλησαν τρία πράγματα. Το βιβλίο μου Όλα Τα Μήλα που δεν έλεγε να τελειώσει, το τάνγκο και οι μετανάστες. Αν δεν είχα τα υπόλοιπα, ίσως χανόμουν εντελώς στο μεταναστευτικό σύμπαν.

Έπιασα ‘κανονική’ δουλειά ως δασκάλα αγγλικών στο Κέντρο Φιλοξενίας Ανήλικων Προσφύγων Λέσβου - σιγά μην ήταν κανονική: έκανα ψυχολογική υποστήριξη, καθάριζα και κρεμμύδια.

        Έπαψα να γράφω. Είμαι στο Αφγανιστάν, απαντούσα σε φίλους που είχαν να με ακούσουν καιρό. Ήμουν στο Αφγανιστάν με την σκέψη, ακόμη κι όταν δεν ήμουνα στη ‘Βίλα Ελευθερίας’ για οχτώ ώρες καθημερινά. Οι πρόσφυγες έχουν έναν ακούσιο τρόπο να καταλαμβάνουν την σκέψη σου δημιουργώντας ενοχές για την εξόφθαλμη διαφορά του στάτους – έχουμε σπίτι, δεν έχουν. Έχουμε γονείς, δεν έχουν πάντα. Έχουμε διαβατήρια – δεν έχουν.

         Όσο σημαντικό κι αν ήταν το να διδάσκεις επαναληπτικά ‘I am, you are’ σε παιδιά που φεύγουν πριν φτάσουν στον past tense, χρειαζόμασταν κάτι παραπάνω. Σκεφτόμουν απίθανες ιδέες: Να φορτώσουμε τους αξιαγάπητους Αφγανούς σε Κονκόρντ και να τους στείλουμε στον Καναδά που, σύμφωνα με έναν εθνικό μύθο, τους δέχεται. Να γεμίσουμε το Αφγανιστάν φωτοβολταϊκά. Να φτιάχνουμε τσάντες!

         Ξεκίνησα να δανείζω βιβλία, να τους διαβάζω κείμενα. Ακόμα και στην βουνοκορφή ήθελα λίγη λογοτεχνία. Ώσπου τους ζήτησα να γράψουν αυτοί. Και γεννήθηκε το ‘Heart, Not Shoes’. Αυτά συνέβησαν πριν o Στηβ Τζομπς εμφανιστεί σε κάθε προλεταριακή οθόνη, πριν ο Αλέν Ντε Μποτόν ψάλλει στη Μεγάλη Βρετανία «κάνε δουλειά σου ό,τι αγαπάς».

Οι HEART, NOT SHOES στη φυλακή για δέκα μέρες

"Έτσι ο Αζίζ και ο αδελφός του βρίσκονται, τέσσερις μέρες ήδη, στο κρατητήριο ανηλίκων. «Δασκάλα, είναι πολύ άσχημα εδώ, δεν ξέρω πότε θα βγω», κλαίει· δύο χρόνια τώρα που τον γνωρίζω, πρώτη φορά κλαίει."
Πού σκατά είναι το Μενίδι; Κανείς δεν ξέρει· ούτε το google maps. Παίρνω τον X. τον Π. τον Κ. ο οποίος θα με πάει κιόλας." διαβάστε τη συνέχεια εδώ   
Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας του Μετανάστη, ποστάρω την επίσκεψή μου στις φυλακές Αμυγδαλέζας, χωρίς σοκολατάκια. Μέχρι εκεί έφτασα για τους μαθητές μου. Όχι παραπέρα.  "Στην έξοδο με πιάνει λίγο κλάμα και πολύ τσαντίλα, με τους μπάτσους που προτιμάν να μπουζουριάζουν, τους νόμους που δεν επιτρέπουν σοκολάτες, την Ευρώπη – που φταίει για όλα." (δημοσιεύτηκε στο ΚΟΝΤΕΙΝΕΡ)

Η αναπάντεχη διάδοση του HEART, NOT SHOES

Το HEART,NOTSHOES έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και συνεχίζει. Έφτασε στην Καβάλα, στη Μυτιλήνη, στην Κύπρο, στις ΗΠΑ, κάπου στην Ευρώπη, σε γωνιές της Αθήνας. Το αγκάλιασαν λογοτεχνικά περιοδικά (BOOKPRESS, INDEX, ΔΙΑΒΑΖΩ), καλλιτεχνικά (artmag), γνωστοί συγγραφείς (Πέτρος Τατσόπουλος,Θ. Χειμωνάς, Χίλντα Παπαδημητρίου, Διαμαντής Αξιώτης, Ζέφη Κόλια, Δ. Σωτάκης, Αραπάκης, Αθήναιος , youpayyourcrisis) εφημερίδες, περιοδικά, κριτικοί λογοτεχνίας και ανεξάρτητα portal (indemedia, kavalanet). 
Η κριτικός Λώρη Κέζα γράφει ότι "τα ποιήματα έχουν μια αναπάντεχη ομορφιά". Η Λένα Διβάνη "Δεν έχουμε ψωμί, αλλά απαιτούμε τριαντάφυλλα". 
Κάποιοι το υποστήριξαν με πάθος. (ScriptaKaten, metaman, Αθήναιος, Angelis&Istanbul, ) άλλοι, όπως ο pitsirikos και ο Αλέξης Σταμάτης, με twit! Πολλοί το πόσταραν εξαιρετικά, όπως η δημ/φος Γιούλα Ράπτη. Πέντε ραδιοφωνικοί σταθμοί και μεγάλες εφημερίδες πήραν συνέντευξη  - τα κείμενα δεν έχουν ακόμα δημοσιευτεί. Ο Άρης Δημοκίδης έγραψε δις! 
Η PROASYL, η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οργάνωση για τους μετανάστες, μας γράφει, "Είναι καταπληκτικό το project!" Karl Kopf.
Ένας διδακτορικός Βρετανικού Πανεπιστήμιου θα το συμπεριλάβει στο διδακτορικό του με θέμα την ένταξη των μεταναστών στην Ευρώπη. 
Πάνω στον ενθουσιασμό τους κάποιοι προσπάθησαν να το ψηφίσουν τρεις φορές από τον ίδιο υπολογιστή -  κι άλλοι το ψήφιζαν κάθε μέρα μη έχοντας καν προσέξει ότι δεν γίνεται! 
Είναι μεγάλη η χαρά μας που παθιάζει, εμπνέει και προσελκύει εθελοντές. Ένας συγγραφέας θέλει να διδάξει, μία μεταπτυχιακή από το Παρίσι, μια φιλόλογος με διδακτορικό -και μία χωρίς- θέλουν να βοηθήσουν με κάποιο τρόπο. Μια δασκάλα το έστειλε στους μαθητές της 'για να εμπνευστούν'. Αλλά και άλλοι μαζεύονται σιγά σιγά για να στήσουν και να συμμετάσχουν στο HEART, NOT SHOES! Ο καθένας μπορεί. Είναι συγκινητικό και πολύ μεγαλύτερο απ' όσο μπορούσα να συλλάβω όταν ξεκινούσε στον απομονωμένο μη-τόπο του βουνού της Αγιάσου Λέσβου. Αγαπιέται, ενισχύεται και παίρνει δική του ζωή ώστε να ανεξαρτητοποιηθεί, να δυναμώσει, να απλωθεί σε διάφορες πόλεις και στο μέλλον να γίνει αυτόνομο, ανεξάρτητο και να συνεχίσει μόνο του. Κάτι στο οποίο βοήθησε ήδη o  διαγωνισμός http://challenge.tedxathens.com του οποίου οι διοργανωτές εξεπλάγησαν από τη δημοσιότητα του Heart, not shoes.

HAPPY NEWS: Τερματίσαμε - σχεδόν

Το HEART, NOT SHOES έλαβε παρά πολλά σχόλια, like, post και δημοσιότητα στα μήντια. Ψηφίστηκε κιόλας και θα κατά πάσα πιθανότητα θα διαγωνιστεί ξανά. Επειδή, @Spourgyftaki "με κρύα πόδια μπορείς να έχεις ζεστή καρδιά"
και διότι έχει χιούμορ, ουσία, είναι ωφέλιμο! "Heart, not shoes", ενάντια στα στερεότυπα, υπέρ της εκπλήρωσης του ανθρώπινου δυναμικού!

Γράφουν για μας

Το λογοτεχνικό περιδικό BOOKPRESS για το 'διαφορετικό' Heart, not shoes

"....Την ασυνήθιστη ιδέα του να βάλει αυτούς που-εισήλθαν-στη-χώρα-δίχως-παπούτσια να διαβάζουν και να γράφουν, συνέλαβε και πραγματοποίησε η συγγραφέας Εύη Λαμπροπούλου που πιστεύει ότι "η λογοτεχνία σώζει όσους χρειάζονται θαύματα διότι θεραπεύει, μορφώνει, και ηρεμεί."... Γράφοντας, οι έφηβοι κατανοούν τον δυτικό κόσμο και τους εαυτούς τους. Αποκτούν αυτοεκτίμηση και (διεθνή) αίσθηση ταυτότητας, κάτι που οι συγκεκριμένοι περιπλανώμενοι χρειάζονται ιδιαίτερα. Πολλοί και διαρκώς μιλάνε για τους μετανάστες. Είναι σημαντικό ότι στα συγκεκριμένα κείμενα επιτέλους αντηχεί η δική τους φωνή. Και είναι έξυπνη, αστεία, συγκινητική, αληθινή: είναι δυνατή..."

"Έχω μια δυνατή καρδιά που ποτέ δεν αφήνει τη θλίψη να μπει μέσα"  Από τον Αθήναιο 

Χθες το βράδυ σε μια παρέα, πάλι βρέθηκα να εξηγώ (ν'απολογούμαι) γιατί με απασχολούν τόσο τα δικαιώματα κάθε περιφερειακής ομάδας και μειονότητας... Θυμήθηκα όμως το πρότζεκτ "Heart no Shoes" που ζητάει την ψήφο μας στο TEDxAthens Challenges και την οποία μπορείτε να ψηφίσετε εδώ...   Ο τίτλος του ποστ είναι από ένα ποίημα "Τί έχω" που έγραψε ο Μοχάμεντ Χουσείν που μένει στη Μυτιλήνη. Τον στίχο τον έχω γράψει σ'ενα post it και το έχω κολλήσει στην οθόνη του υπολογιστή μου για να το βλέπω μιας και η δική μου η "καρδιά" παλεύει τουλάχιστον μια δεκαετία τώρα με τη θλίψη που το τελευταίο καιρό έτσι όπως κατακλύζει τα πάντα κοντεύει να παγιωθεί ως συναίσθημα. Οι Χριστιανοί Πατέρες της Εκκλησίας υποστηρίζουν πως η απόλυτη θλίψη, δηλαδή η απόγνωση, μπορεί να μετατραπεί σε κινητήριο δύναμη ανατροπής των πάντων. Μπορεί να ισχύει αν όλοι όσοι βρίσκονται σ'αυτή την κατάσταση, σταθούν δίπλα ο ένας στον άλλο. Μετανάστες και "μετανάστες'

Ο ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΙΚΟΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΑΛΙ

[το παράξενο βιογραφικό του Αλί Λι]

Ο Αλί Λι, γεννήθηκε σε μια εξαιρετικά φτωχή οικογένεια Αφγανών. Έξι χρονών ξεχώρισε από τους συμμαθητές του και μπήκε σε ειδική τάξη ως παιδί θαύμα. Ανέπτυξε πάθος για τους υπολογιστές αλλά δεν μπορούσε να αποκτήσει δικό του. Έτσι, ζωγράφισε έναν Η/Υ στον τοίχο του δωματίου του.
Στο σχολείο διέπρεψε σε όλα τα μαθήματα και κυρίως στις μικροκλοπές, που ήταν της μόδας στο Ιράν. Κατάφερε τελικά να γίνει κομπιουτεράς και να εργαστεί σα σκλάβος για πολλά χρόνια. Τα λεφτά που μάζεψε τον έφεραν στην Ελλάδα, όπου όποιες προσδοκίες είχε για μια καλύτερη ζωή αδυνάτισαν. Δυο βδομάδες στην φυλακή Ηγουμενίτσας -επειδή προσπάθησε να βγει από τη χώρα- με ένα σάντουιτς κάθε δυο μέρες, αδυνάτισαν και το σώμα του. Έχει ακόμα υψηλό IQ αλλά και κάποιες -αδυνατισμένες- ελπίδες για το μέλλον.

[Αυτή τη στιγμή ο Αλί είναι πάλι στο δρόμο. Το τελευταίο του μέιλ ήταν λιτό. ‘I've tried for Sweden twice but I couldn't. But I still hope and know that everything will be okay someday and if it won't, it's not the end. Let’s pray.’]

ΟΥ ΟΥ! Χαϊκού!

Φιλί   — του Τζεκ Τζαουαντί        
Μη με πειράζεις
Μόνο φίλα
Καν' το σε παρακαλώ

Kiss — by Jek Jawadi
Don’t tease

Just kiss

Do it please 

Ερωτηματικό — by Ali Mohamedi
Κάθισες στην άλλη άκρη μιας πρότασης
κι εγώ είμαι εδώ με ένα ερωτηματικό

Στο τέλος διαβάζαμε τα φρέσκα έργα. Οι γύρω αντιδρούσαν με χειροκρότημα, σχόλια, δηλώσεις όπως ‘θα βάλω τα κλάματα’, ή τρανταχτά γέλια όπως στο χαϊκού του Τζεκ - που ήταν κατά τη γνώμη μου μια αντίδραση στην εισβολή των πρακτικάριων του πανεπιστημίου που, όμορφες και τσαχπίνες, εισέβαλαν καθημερινά, ανυποψίαστες για την αναμπουμπούλα που προκαλούσαν στα συγκρατημένα αγόρια - πάντως, άλλαξαν την αναλογία αντρών-γυναικών φέρνοντας μια αύρα ισορροπίας. 

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ

Αυτό το εργαστήρι ήταν ένα εξωτοπικό σημείο μαγικής ανταλλαγής ανθρώπων που έζησαν πολέμους και άλλες – πιο ρομαντικές - καταστροφές. Μια τέτοια πηχτή ζωή κυοφόρησε το ποίημα του Αλί, που έχει δει φίλους του να αποκεφαλίζονται από τους Ταλιμπάν και τον εαυτό του να τρέμει μια παρόμοια μοίρα. Αυτό όμως που σχεδόν τον εξόντωσε, ήταν ο έρωτας.  

 LIMBO           [απόσπασμα]

...Έφτασα
Στην αγάπη που μοιάζει άγια

Και δεν μπορεί να γίνει ακόμα

Ακόμα περιμένω τώρα

Που καταποντίζομαι

Η καρδιά μου βρίσκεται σε πλάνη

Που δε μπορεί να γίνει ακόμα

Πολύ πιθανό

Να με ακολουθεί ο θάνατος

Και η αϋπνία

Και ο ύπνος

Που δε μπορεί να γίνει ακόμα

Εγκαταλείπω αυτές τις μέρες της φτώχειας

Που απομένουν

Υπάρχει κάπου

Τύχη

Που δεν μπορεί να γίνει ακόμα

ΚΟΣΜΙΚΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

ΟΥΤΕ ΟΙ ΠΑΤΑΤΕΣ —  του Αλί Μοχαμεντί

Μου αρέσει να γυμνάζομαι

Να κάνω μπράτσα

Να σηκώνω βάρη

Να τρέχω στον διάδρομο

Μου αρέσει ο θεός

Επειδή τον πιστεύω

Όπως όλοι οι Αφγανοί

Μου αρέσουν οι γονείς μου

Αλλά σε όλους συμβαίνει αυτό

Δεν μου αρέσει το φαγητό                                           

Το ποτό

Το παγωτό κρέμα

Οι τηγανητές πατάτες

Δεν μου αρέσουν

Τα κορίτσια

Οι άντρες φίλοι

-ε, ίσως λιγάκι.

Δεν μου αρέσει το παγωτό σοκολάτα

Δεν μου αρέσει τίποτα

Τίποτα

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΈΔΙΟ ΚΑΛΕ;

Έχουμε και super λογότυπο! E? Κεντημένο στο mac από τη filmmaker & Artistic Photography magician, Ζωή Μαντά. Ενώ το τελικό power point για την παρουσίαση το έφτιαξε ο Θάνος Νταιλιάνης, εφόσον βρίσκομαι μακριά από το πισί μου. Έχω υπέροχους φίλους και όλα τα σπουδαία πράγματα είναι τελικά προϊόντα συνεργασίας. [Μπορείτε να δείτε τι ακριβώς σημαίνει εδώ. tiny.cc/41f78

Αλί, Αλί και τρεις Αλί [και ο TED]

Εμείς: O Μουστάμπα, ο Μεχντί, οι Αλί, Αλί και τρεις Αλί, οι δύο Μοχάμεντ, ο Ιωσήφ, ο Αζίζ, ο Τζεκ και άλλοι περάσαμε μερικούς μήνες γράφοντας ό,τι μας ένοιαζε. Αυτό συνέβη αρχικά επειδή η δασκάλα μας γράφει συχνά και πιστεύει ότι κάνει καλό. Γράψαμε για αϋπνία, έρωτα, πόνο, τσάι, σύννεφα, διαβατήρια και τηγανητές πατάτες. Γράψαμε κι αυτοί που δε γνωρίζαμε αγγλικά. Γράψαμε τελικά όλοι γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, με τσάι (με τρεις κουταλιές ζάχαρη) ή χωρίς. Ακόμα και η δασκάλα. Τα φρέσκα κείμενά μας, μετά από πολλή δουλειά, έγιναν αυτοσχέδιο φωτοτυπημένο βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε σε εφτά αντίτυπα. Όσοι το διαβάζουν το τελειώνουν με τη μία. Μερικά κείμενα είναι σούπερ, άλλα απλά διαβάζονται. Αλλά είναι όλα αληθινά.  

[Και ύστερα ήρθε ο TED]

Προκειμένου να ξαναζήσει το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής και να γίνει βιβλίο, αλλά και επειδή είναι πρωτότυπο, το Heart, not shoes είναι υποψήφιο στον καταπληκτικό διαγωνισμό TEDxAthenschallenge. Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το Heart, not shoes ή να το υποστηρίξετε, τσεκάρετε τη συμμετοχή μας εδώ.

[Μα, τι είναι το HEART, NOT SHOES?]

ΑΓΡΙΟΠΑΠΙΕΣ ΠΕΤΟΥΝ ΧΑΜΗΛΑ

Οι πρόσφυγες που φτάνουν στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν, ακολουθούν τον ‘ήχο του ντραμ’, μια αχνή υπέροχη μελωδία που υπόσχεται εκπληκτική εμπειρία σε όποιον την πλησιάσει: δηλαδή, μια Ευρώπη πολιτισμένη και δίκαια. Νομίζουν ότι θα βρουν δουλειά, ένα σπίτι να γεράσουν μακριά απ’ τον πόλεμο, ένα σχολείο να σπουδάσουν, μια κοπέλα να αγαπήσουν: το διαφημιστικό της Ευρώπης στη χώρα τους είναι εντυπωσιακό, αλλά η ταινία βγαίνει θρίλερ. Γρήγορα διαπιστώνουν ότι η Ευρώπη είναι αφιλόξενη, ένα καρύδι με σκληρό τσόφλι που οι καλές προθέσεις και η εργατικότητά τους δεν καταφέρνουν να σπάσουν. Περιφέρονται πια απελπισμένοι, ρόνιν δίχως χαρτιά, κοιμώμενοι σε πάρκα, έρμαια των λαθρέμπορων, προσπαθώντας να χωθούν -στην περίφημη, επικίνδυνη στροφή της Πάτρας- σε ένα φορτηγό που θα τους περάσει απέναντι, στην πολυπόθητη διαδρομή Αθήνα –Πάτρα –Ιτάλια, διακινδυνεύοντας τη ζωή που τους έμεινε, καταλήγοντας συχνά στη φυλακή. Χωρίς ένα κρεβάτι να ξαπλώσουν, ένα πιάτο φαί, έναν καθησυχαστικό λόγο.  Σα ζαλισμένα χαρούμενα πουλιά που πετούν χαμηλά, προσκρούουν με δύναμη στο παρμπρίζ του δυτικού πολιτισμού που τρέχει με χίλια κοπανώντας ό,τι αφηρημένο και ξένο βρεθεί στο δρόμο του. Μερικοί πάρκαραν για λίγο στην Βίλα Αζαντί – έναν μικρό χώρο ξεκούρασης στην άκρη του δρόμου, ένα rest room, μια ‘τουαλέτα, φαγητό και ξεκούραση’ για φορτηγατζήδες, που τους επέτρεπε να αράξουν, να τσιμπήσουν κάτι και να συνεχίσουν το φοβερό ταξίδι  τους – και, καμιά φορά, όπως στην περίπτωση του Εργαστήριου Δημιουργικής Γραφής' που δημιουργήσαμε, τους επιτρέπει και κάτι παραπάνω.

ΕΧΩ ΚΑΙ ΒΕΣΠΑ

Δεν έχω τίποτα, υποστήριζαν ο ένας μετά τον άλλον, τίποτα. 

Ψάξε, έλεγα, δε μπορεί να μην έχεις συγγενείς, αλήθεια δεν υπάρχει κάποιος που σ’ αγαπάει; Δεν έχεις την υγεία σου; Δεν έχεις αυτό το ωραίο πουκάμισο; 

Ο Μοχάμεντ ανακάλυψε ότι είναι πλούσιος. 

ΤΙ ΕΧΩ [απόσπασμα από ποίημα του Μοχάμεντ Χουσείν]

Έχω ένα μεγάλο γυαλιστερό ποδήλατο για να πηγαίνω Μυτιλήνη σε δύο ώρες.

Έχω τα μάτια μου για να βλέπω καλά και κακά πράγματα.

Έχω τα δυνατά μου χέρια για να δουλεύω σκληρά.

Έχω τον αδελφό μου.

Είχα μια κοπέλα στο Ιράν.

Είχα έναν δάσκαλο γυμναστικής που ήταν πολύ καλός.

Έχω έναν πόνο στο κεφάλι μου.

Είχα μια γιαγιά που με πήγαινε στο πάρκο κάθε μέρα.

Έχω κίνητρα και σκοπό να πάω στην Ελβετία.

Έχω μια δυνατή καρδιά που ποτέ δεν αφήνει τη θλίψη να μπει μέσα

ΤΕΧΝΗ, ΟΧΙ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Θα ‘θελα να ‘μαι πουλί και να κουτσουλίσω όλα τα διαβατήρια, 
επειδή τα πουλιά είναι ελεύθερα και δεν χρειάζονται διαβατήρια --- Μεχντί Χασανί  

 Αυτά τα κείμενα αξίζουν την προσοχή μας. Παράχθηκαν από την καρδιά, στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής του κέντρου φιλοξενίας ανηλίκων προσφύγων Λέσβου. Αλλά σε τι ωφελεί η λογοτεχνία τους μετανάστες που αφίκνυνται στην χώρα δίχως παπούτσια ή διαβατήρια; Η λογοτεχνία σώζει. Πιστεύω στην θεραπευτική επίδρασή της σ’ εκείνους που χρειάζονται θαύματα. Όταν άρχισα να υπνωτίζομαι από την διδασκαλία της ξερής αλφαβήτας αγγλικών σε διαρκώς εναλλασσόμενους μετανάστες που έφευγαν πριν φτάσουν στον past tense, την εμπλούτισα με λογοτεχνία - κατά έναν Steve Jobs τρόπο, τύπου ‘συνδύασε αυτά που αγαπάς’. Έτσι ξεκίνησε το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής "Heart, not shoes": με παιδιά που έγραφαν στα αγγλικά και διψούσαν για εξέλιξη. Θέματα αναδύονταν αυθόρμητα, λέξεις γράφονταν αυτόματα. Οι άνθρωποι δίχως παπούτσια δεν χρειάζονται παπούτσια - τα παπούτσια, καθώς και ένα πιάτο φαΐ, είναι εύκολο να βρεθούν. Χρειάζονται κάτι στο οποίο να ελπίσουν∙ να δείξουν ότι δεν είναι επικίνδυνοι αλλόθρησκοι ψωμόλυσσες βάρβαροι, όπως τους χαρακτηρίζουν τα κυρίαρχα μήντια, για τους δικούς τους σκοπούς. Να γράψουν στην απομακρυσμένη μητέρα τους που τους λείπει∙ και στον κόσμο. Και ο κόσμος χρειάζεται να τους διαβάσει. Και να αντιληφθεί την ομοιότητα. Και να τους αγαπήσει.